غوطه میخورم، غرق نمی شوم.

تماشا بس نیست؟ کی تمامش میکنی؟

عنم میگیرد از شما و استوری ها و عکس های یهویی خوشحال و شاد خندانتان. از شماها که بلدید خوشبخت باشید، خودتان را خوشحال کنید، خوشحالیتان را انتشار دهید و بکنیدش توی چشم بقیه. من ولی عادت کرده ام به چس ناله. به دیدی چجوری به فاک رفتم؟ و چه افسردۀ لایق ترحمی هستم؟ و چطور در زندگی زخم هایی هست که جر و واجرم میکند؟ کدا زخم؟ کدام درد؟ نشانم بده. تا کی میخواهی ادامه بدهی؟ این کامفورت زون لعنتی را کی میخواهی ترک کنی؟ بالاخره کی میخواهی پایت را فراتر بگذاری و با واقعیت مواجه شوی؟ پ.ن. کامفورت زون، یعنی به صندلی چرم سیاهت بچسبی، سس مایونزت را سق بزنی و توی شلوار

نمیخواهم بگویم که همیشۀ خدا دختر خوبۀ قصه بوده ام. مسلما خیلی از جاها آگاهانه ستمگر بوده ام، قطعا خیلی وقتها شلاق ظلم به دست گرفته ام و کسانی را به شدت نواخته ام. اما با این حال دیگرانی که ناخودآگاه ظالم و ستمگرند و مثلا "اقتضای طبیعتشان این است" و "دست خودشان نیست" را نه تنها بیگناه نمیدانم که ذاتا پست میشمارمشان.

باید دوباره پانزده ساله شوم، باید دوباره سرم را فرو کنم توی لاک خودم و از نو شروع کنم به کشف کردن، از درد زیر شکم و ماتیکهای یواشکی و چشمکهای راه مدرسه بگیر تا همسایه ها و کلیدر و علویه خانم.

باید اینبار سربلند بیرون بیایم.